Het zou een hele lange dag worden..

We stonden al om 6 uur naast ons bed om toch maar (redellijk) klaar te zijn voor de verhuizers. Een mens heeft echt veel meer troep dan íe denkt.

Het was niet een dag die echt lekker mee zat en waardoor je bij jezelf ging denken:

‘Waar ben ik aan begonnen? Wat wil ik toch eigenlijk? Laat me lekker zitten waar ik zit!’ Nee, het hollandse regenweer alleen al is niet best voor je humeur als je moet verhuizen. En dat de garage pas om 11.00 uur de extra autosleutel heeft helpt ook niet echt mee. Ook het feit dat het er naar uitzag dat de helft van de spullen die we wilden meenemen in de auto niet meer paste was voor mij een domper. Maar dat de verwarmingsketel het begeeft precies 7 dagen voor de overdracht en misschien nog wel erger, één uur voor vertrek, met een geschatte reparatie van € 300,- was de druppel die de emmer letterlijk en figuurlijk liet overlopen. Het enige lichtpunt van die dag waren de verhuizers. Hun enorme service gerichtheid en fantastische humor was een verademing waardoor je even alles kon vergeten en gewoon ongegeneerd mee kon lachen om alle flauwe en rake grappen.

Eén meesterlijke opmerking zal ik vertellen:

Toen ik aan één van de verhuizers vertelde dat de heksenbezem van mij was en dat ze uit moesten kijken dat ze er niet mee wegvlogen zei een andere verhuizer die net kwam aanlopen en mijn opmerking half-half had opgevangen: “Toch wel handig dat u dan meteen zo mobiel bent in Italië”. Enfin na bijna 3 kwartier vertraging doordat de verwarmingsman nog moest langskomen en Banjer (onze hond) nog even de geest kreeg om er vandoor te gaan reden we dan eindelijk weg. Op naar ons nieuwe leven in Italië wat dat ook mag gaan brengen…

We gingen met 2 auto’s naar Italië. Ik samen met onze vriend Rob en ons beestenspul (2 poezen en een hond) in de ene auto en Casper met zijn broer Bob en alle benodigde spullen voor de eerste dagen in de andere. Na nog geen 2 minuten had Sam (een van onze poezen) zich door het hondennetje gewurmd en liep binnen de kortste keren over het dashboard heen. Dat was geen succes! Sam opgepakt en weer achterin gegooid met de belofte dat als het weer zou gebeuren, hij zijn kooitje in zou gaan. Op de A9, zo rond Amstelveen, kwam Moos (onze andere poes) achter het hondennet vandaan…Dat ging iets minder doortastend zodat ik die net kon grijpen voordat ook die bij Rob achter het stuur kroop.

Vervolgens bleef Moos heerlijk op schoot zitten wat verder prima ging totdat hij luidmauwend aangaf dat íe toch wel graag weer terug naar de achterbak wilde, waarschijnlijk voor een toiletbezoek of iets dergelijks, maar niet kon aangezien het hondennet in de weg zat. Wat van de ene kant naar de andere geen enkel probleem bleek te zijn was andersom opeens een niet te nemen hindernis. Maar mijn grootste angst was dat de poezen zouden gaan piesen op de bekleding en dat wilde ik ten koste van alles vermijden! Na kort overleg met Rob over de taktiek hing ik kort daarna over de voorstoel heen om één kant van het net los te maken. Dit was niet echt gemakkelijk dus voorbijgangers hadden mijn prachtige acrobatische capriolen kunnen zien ware het niet dat het zo donker was.

Enfin, deze aktie bleek al snel geen enkel effect te hebben wat mij dwong om nog eens, in een nog lastigere positie, over de voorstoel te hangen om ook de andere kant van het net los temaken. Wat na enig gerommel en gekreun lukte. Moos keek echt heel blij toen íe dan eindelijk weer terug kon. Echter hoorde wij niet de korrels van de kattebak maar meer wat geschraap over plastic, hij pieste dus gewoon in zijn eigen kooitje…

Maar ja, alles beter dan op de bekleding.

De rest van de reis verliep aardig geruisloos. Zo heel af en toe moest ik een poes bij het stuur weghalen maar verder ging het prima.

De douanier bij de Zwitserse grens (had me al grote zorgen gemaakt dat zij alles zouden willen controleren met Banjer, Sam en Moos in de auto!!) keek naar binnen, zag daar twee poezen heerlijk liggend op de spullen op de achterbank en een hond ertussen op zijn kussen en zei alleen maar: Ha, ein hund!! Waarschijnlijk dacht hij dat hier toch niets meer aan te doen viel en liet ons doorgaan.

Zoals Rob zei: Hij zag dat de Ark van Noach voorbij komen en dacht ‘laat maar gaan’